Merhum Hacı Osman Kıngır’ın aziz hatırasına-

Ona niçin “Şeker Amca” derdim bilmiyorum. Adı öyle değildi aslında ama benim gönlümde, zihnimde, dilimde hep “Şeker Amca” olarak kalıverdi. Evden çıkıp babamın çarşısına doğru giderken yolumun üzerinde olan bakkal dükkânına “Selamünaleyküm” deyip uğramamak olur mu? Çünkü Şeker Amca’nın herkese ikram ettiği şeker var. Çocukluğumun bu erdem ve fazilet adamı hep iyiliğin timsali olarak yerleşti yüreğime. Hani “melek gibi insan” denir ya. İşte tam da öyle biriydi.