Liderlik, herkesin altına oturabileceği bir koltuk değildir. Her unvan sahibi de lider değildir.
Bugün en büyük yanılgı şu: Makamı alan kendini lider sanıyor. Oysa liderlik, o makamın yükünü taşıyabilmektir. Taşıyamayanın unvanı olur ama liderliği olmaz.
Bu iş lafle değil, icraatla olur.
Gerçek lider, zor zamanda ortaya çıkar. Sorumluluktan kaçan, risk almayan, karar veremeyen biri lider değildir. Sadece bulunduğu yeri dolduruyordur.
Açık konuşmak gerekirse;
Ünvanı olup yön veremeyen, konuşup uygulamayan, sorumluluktan kaçan herkes o koltuğu işgal ediyordur.
Çünkü liderlik; gösteriş değil, bedel işidir.
Tutarlılık ister, cesaret ister, gerektiğinde yalnız kalmayı göze almak ister.
İnsanlar söylenene değil, yapılan işe bakar. Söylemle eylem uyuşmuyorsa, orada liderlik de yoktur, güven de yoktur.
Herkesin kendine şu soruyu sorması gerekir:
“Ben bu yükü gerçekten taşıyabiliyor muyum?”
Taşıyamıyorsa, o koltukta oturmanın da bir anlamı yoktur.
Liderlik dışarıdan verilen bir sıfat değildir. Kimse seni lider ilan etmez; insanlar seni yaptıklarınla o noktaya koyar.
Yanlış liderlik sadece kişiyi değil, etrafındaki herkesi aşağı çeker. Güveni bitirir, düzeni bozar, emeği değersizleştirir.
Gerçek lider; zor zamanda öne çıkan, karar almaktan kaçmayan ve sorumluluğu başkasına atmayan kişidir. Popüler olana değil, doğru olana bakar.
Ve şunu unutmamak gerekir:
Liderlik kimseye yukarıdan bakmak değildir. Aksine, en önde yürüyüp en fazla yükü taşımaktır.
Son söz net:
Liderlik bir unvan değil, bir duruştur.
O duruş yoksa, geriye sadece boş bir koltuk kalır.
